نگاه انسانها از نگاه گرگها نیز ناپایدارتر آنچه در نگاه انسانها دیده میشود به مراتب وحشتناک تر از گرگهاست

انسان همیشه به محبوبهایش چیزهای زیادی را اهدا میکند:

                      کلام،آسایش و احساس لذت

و تو ارزشمندترین همه ی اینها را به من هدیه کردی:

                                                                       فقدان

به نظر من ما انسانها بر روی کره ی زمین زندگی نمیکنیم سر زمین واقعی ما قلب کسانی است که به آنها علاقه داریم

برای بیان عشق همواره نیاز به واژهای عاشقانه نیست،بلکه زیر و بم اشکها و لبخندها لازم است

اعتراف میکنم که تو باعث شدی من بیماری بزرگ حسادت را تجربه کنم.هیچ چیز دیگری جز حسادت به عشق شبیه نیست و در عین حال هیچ چیز دیگری با آن در تضاد نیست

آدمی وقتی در درون چیزی قرار دارد نمیتواند آن را ببیند،پس در این زندگی فقط باید از بیرون نگاه کرد،یعنی همیشه باید در حاشیه بود،اصلا هیچکس نمیتواند به طور کامل درون زندگی باشد.در درون ما همیشه کسی هست که نیست،کسی که نگاه میکند و بیصدا می ماند و به ندرت برایش واقعه ای اتفاق می افتد.

زمان فقط از همین دو لحظه تشکیل شده است:لحظه ی حال و لحظه ی مرگ،و گذشته اهمیتی ندارد..... فقط زمان حال وجود دارد،تا زمانیکه با لحظه ی مرگ برخورد کند

ژرفای احساس ما اغلب به عشق مربوط  نمیشود بلکه به خودخواهی ما مرتبط  میشود ما ما فقط به خود علاقه مندیم و تنها به حال خود گریه میکنیم

در پهنه ی دشت رهنوردی پیداست

                                      و اندر پی ان غافله  گردی  پیداست

فریاد  زدم  دوباره  دیداری  هست؟

                                     در چشم ستاره اشک سردی پیداست

به دریا شکوه بردم از شب دشت

 وز این عمری که تلخِ تلخ بگذشت

به هر موجی که می گفتم غم خویش

  سری می زد به سنگ و باز می گشت

آغوش

برای چشم خاموشت بمیرم            کنار  چشمه ی  نوشت  بمیرم نمی خواهم در آغوشت بگیرم       که می خواهم در آغوشت بمیرم   توکیستی که من اینگونه بی تو بی تابم؟                                                   شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم تو چیستی که من از هر موج تبسم تو                                                    بسان قایق سرگشته روی گردابم     بازیچه ی هر ایل و تباری شد عشق        انگیزه ی هر خلافکاری شد عشق حافظ تو عروج عشق را دیدی و من       دیدم چه  دروغ شاخ داری   شد عشق   تلخ است که لبریز حقایق شده است                                            زرد است که بازیچه ی منطق  شده است عاشق نشدی اگر نه می فهمیدی                                                           پاییز بهاریست که عاشق  شده است

بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری          من کفن پاره کنم عشق تو از سرگیرم

هیچ میدانی چرا  چون موج

                     در گریز از از خویشتن  پیوسته میکاهم

زانکه بر این پرده ی تاریک

                              این خاموشی نزدیک

آنچه میخواهم نمیبینم

                              وآنچه میبینم نمیخواهم

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم ،

وگر سنگ بودم به هر جا که بودی،

سر رهگذار تو جا می گرفتم.

وگر ماه ماه بودی ـ به صد ناز ـ شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی، به هر جا که بودم،

مرا می شکستی، مرا می شکستی

آن چنان که خود را

حتی اگر........

               تمام عشاق را دیوانه بخوانی

و عشق را قصه ای بی انجام

من...........

                   تو را دوست خواهم داشت

بیشتر از آنچه خود را

                                                                   از خدا پر ميشود

 دل آزارترین                                                                                               

دیدی آنرا که تو خواندی به جهان یارترین

سینه راساختی از عشقش سرشارترین

آنکه  می گفت  منم  بهر تو غمخوار ترین

چه   دل آزارترین   شد  چه  دل آزارترین

کاش میدیدم چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست!

آه وقتی که تو، لبخند نگاهت را    

                                                   مــــــــی تابانی 

بال مژگان بلندت را

                                       مــــــــــــی خوابانی

آه وقتی که تو چشمانت ،

                            آن جام لبالب از جاندارو را 

سوی این تشنه ی جان سوخته ،

                                                مــــــی گردانی

موج موسیقی عشق      از دلم می گزرد

روح گلرنگ شراب            در تنم می گردد

دست ویرانگر شوق      پر پرم می کند ،   ای غنچه ی رنگین ! پرپر !

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد  

برگ خشکیده ایمان را

                                   در پنجه باد

رقص شیطانی خواهش را

                                  در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را

                                در چشمه ی مهر

اهتزاز ابدیت را می بینم

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو تاعمق وجودم جاریست 

تنها

در عشق  اگر عذاب  دنیا    بکشی             با اشک دو دیده طرح دریا بکشی

گفته بودی که چرا محو تماشای منی          وان چنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم  نروی            ناز  چشم  تو  به  قدر  مژه  بر هم زدنی         

دلاویزترین شعر جهان